زمینه: سالمندی دوران حساسی از زندگی بشر است و سلامت جنسی بخش مهمی از زندگی سالمندان است که معمولاً نادیده گرفته می شود. هدف: در این مطالعه به بررسی سلامت جنسی مردان سالمند بازنشسته پرداختیم. روش ها: در این پژوهش تحلیلی مقطعی، نمونه پژوهش شامل 369 مرد 60 ساله و بالاتر بازنشسته شهر رشت بودند. نمونه گیری به صورت تصادفی طبقه بندی شده ی نسبتی انجام شد. در این مطالعه، از پرسشنامه های دموگرافیک و سلامت جنسی مردان (MSHQ) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی اسپیرمن، آزمون من ویتنی و کروسکال-والیس و نرم افزار IBM SPSS Statistics نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میانگین سنی شرکت کنندگان 7/4±5/66 سال بود. میانگین نمره کل سلامت جنسی 95/12±22/92، ، میانگین نمره انزال 87/26 (9/76% حداکثر نمره)، میانگین نمره نعوظ 88/10 (7/72 % حداکثر نمره) و میانگین نمره رضایت جنسی 84/22 ( 76% نسبت به حداکثر نمره) بود. 6/54% از افراد از زندگی جنسی خود به طور متوسط رضایت داشتند. میانگین نمره انزال و نعوظ با میانگین نمره رضایت جنسی همبستگی مثبت و معنی داری داشت ( به ترتیب، 001/0P< 189/0r=  و  001/0P< 231/0 r=). 1/17 درصد سالمندان مبتلا به اختلال نعوظ بودند. سن، طول زندگی زناشویی و فاصله سنی با همسر با میانگین نمره نعوظ و انزال ارتباط داشت (001/0P<). محل سکونت و شغل با میانگین نمره نعوظ ارتباط معنی دار داشت (001/0P<). شغل، درآمد و طول مدت زندگی زناشویی با رضایت جنسی ارتباط معنی داری داشت (001/0P<). بیماری جسمی و طبی و مصرف دارو با میانگین نمره نعوظ ارتباط معنی داری داشت ( 001/0P< )، اما با میانگین نمره انزال و رضایت جنسی ارتباطی نداشت. نتیجه گیری: نمره نعوظ و انزال سالمندان شرکت کننده بیش از 70 درصد حداکثر نمره قابل کسب بود و بیش از نیمی از آنها از زندگی جنسی خود به طور متوسط راضی بودند. هر چه سالمندان عملکرد بهتری در حیطه نعوظ و انزال داشتند، رضایت جنسی آنها نیز بیشتر بود.

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی یوگا بر سازگاری زنان و مردان سالمند بود. پژوهش حاضر، نیمه تجربی با ماهیت کاربردی، همراه با گمارش تصادفی شرکت کنندگان در گروه های تجربی و کنترل، به همراه پیش آزمون و پس آزمون است. جامعه آماری این پژوهش کلیه زنان و مردان سالمندان مقیم سرای سالمندان استان البرز بود که از میان آن ها 30 زن و مرد سالمند، به صورت نمونه گیری در دسترس و هدفمند از خانه سالمندان کهریزک استان البرز انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (n=15) و کنترل (n=15) قرار گرفتند. معیار ورود به این پژوهش، سلامت جسمانی، روانی و همچنین کسب نمره میانگین به پایین در عامل سازگاری بود. از برگه اطلاعات فردی، فرم رضایت شرکت در پژوهش و پرسشنامه سازگاری بل به عنوان ابزار در این مطالعه استفاده شد. گروه تجربی ﺑﻪ ﻣﺪت 6 ﻫﻔﺘﻪ و ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ 3 ﺟﻠﺴﻪ به مدت 45 دقیقه مورد مداخله قرار گرفت. اطلاعات به وسیله آزمون شاپیروویلک و آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد تمرینات یوگا بر سازگاری زنان و مردان سالمند اثر معناداری دارد، یعنی تمرینات یوگا منجر به افزایش معنادار سازگاری شد (P=0.001). تمرینات یوگا بر سازگاری اجتماعی و سازگاری عاطفی اثر معناداری داشت، یعنی تمرینات یوگا منجر به افزایش معنادار سازگاری اجتماعی (P=0.045) و سازگاری عاطفی زنان و مردان سالمند (P=0.001) شد؛ بنابراین می توان از مداخله یوگا جهت افزایش سازگاری، سازگاری اجتماعی و سازگاری عاطفی سالمندان به وسیله متخصصان در خانه های سالمندان استفاده نمود.

فاکتور نوروتروفیک مشتق از مغز (BDNF) که از نظر ساختاری شبیه فاکتور رشد عصبی است، در قسمت هیپوکامپ تولید می شود و یکی از فاکتورهایی است که در دوران سالمندی در اثر فقدان فعالیت کاهش می یابد. کاهش BDNF بر حافظه، یادگیری و شناخت، ، جذب غذا و متابولیسم انرژی تاثیر می گذارد و سبب اختلال رفتاری می شود، با فعالیت ورزشی می توان این کمبود را جبران و حتی از بروز آلزایمر جلوگیری کرد. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی اثر تمرینات پیلاتس بر سطح BDNF سرم در مردان سالمند بود. برای این منظور20 مرد سالمند به طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل با میانگین سنی (گروه کنترل 65±2.67 سال، گروه تجربی 64±2.62 سال) و میانگین وزن (گروه کنترل 73±3.59 کیلوگرم، گروه تجربی 71±3.54 کیلوگرم) تقسیم شدند. از کلیه آزمودنی ها 24 ساعت قبل از شروع تمرینات و 24 ساعت پس از پایان دوره تمرینی، به صورت ناشتا خون گیری به عمل آمد. سپس گروه تجربی به مدت 12 هفته (هر هفته 5 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقیقه) برنامه ورزشی پیلاتس را دریافت کردند. درحالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و تنها پیگیری شدند. به منظور مقایسه درون گروهی از آزمون آماری t همبسته و برای مقایسه بین گروهی از t مستقل استفاده شد. یافته ها نشان داد که سطوح BDNF سرم در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری افزایش یافت (P<0.05). نتایج این تحقیق نشان می دهد که تمرینات پیلاتس به عنوان یک روش ایمن و موثر، سبب افزایش سطوح BDNF سرم مردان سالمند می شود. بنابراین، با توجه به اینکه BDNF در دوران سالمندی بر اثر بی تحرکی کاهش می یابد، می توان کمبود آن را با اجرای تمرینات کم هزینه و بی خطر پیلاتس جبران کرد.

هدف: در مطالعه حاضر برخی از پارامترهای فضایی – زمانی راه رفتن مردان مسن و مقایسه آن با مردان جوان مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: 57 مرد سالمند سالم (میانگین سنی 72±5.5 سال، قد 170±0.6 متر و وزن 75±10.3 کیلوگرم) و 57 مرد جوان سالم (میانگین سنی 25±8.5 سال، قد 1.75±0.5 متر و وزن 78±13.1 کیلوگرم) در این مطالعه شرکت کردند. مدل چهار قسمتی متشکل از تنه، ران، ساق و پا با استفاده از ده نشانگر رفلکسی برای معرفی اندام های آزمودنی ها مورد استفاده قرار گرفت. اطلاعات کینماتیکی با استفاده از چهار دوربین با سرعت بالا (Hz90) جمع آوری گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و آزمون t مستقل (a£0.05) استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که سرعت (%28)، آهنگ گام برداری (%13)، طول گام (%15) در افراد مسن به طور معنی داری کمتر و فاز استقرار (%2) و زمان آغاز حرکت به جلو (%4) به طور معنی داری بیشتر از افراد جوان است در حالی که در زمان حمایت دوگانه دو گروه تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: تفاوت های مشاهده شده را می توان به کاهش انعطاف پذیری عضلات، دامنه حرکتی مفاصل و کنترل عصبی عضلانی که در خصوص سالمندان گزارش شده است مرتبط دانست.

زمینه و هدف: ازدواج سالمندان، یکی از تمهیدات مناسب برای بهبود شاخص های کیفیت زندگی در سالمندان است که باعث می شود سالمندان تنها نباشند و با داشتن هم کلام روحیه خود را حفظ کنند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه رضایتمندی از زندگی، تحمل پریشانی و سبک های مقابله با استرس در مردان سالمند با ازدواج مجدد و مردان سالمند مجرد بود. مواد و روش ها: طرح پژوهش، از نوع علی-مقایسه ای بود. نمونه آماری شامل 40 سالمند با ازدواج مجدد و 40 سالمند مجرد تهران بود که با روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب گردیدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های رضایتمندی از زندگی، تحمل پریشانی و سبک های مقابله با استرس استفاده شد. داده ها از طریق tمستقل و تحلیل واریانس، تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: یافته های پژوهش نتایج نشان داد که رضایت از زندگی مردان سالمند با ازدواج مجدد، بیشتر از مردان سالمند مجرد است (0/001>p). نتیجه گیری: همچنین نتایج نشان داد بین تحمل پریشانی و سبک های مقابله با استرس در مردان سالمند با ازدواج مجدد و مردان سالمند مجرد، تفاوت معنادار وجود دارد (0/001>p). مردان سالمند با ازدواج مجدد، بیشتر از ارزیابی پریشانی و تنظیم پریشانی استفاده می کنند ولی مردان سالمند مجرد، از مولفه جذب و تحمل استفاده می کنند. مردان سالمند با ازدواج مجدد در موقعیت های استرس زا از مقابله متمرکز بر ارزیابی شناختی و مقابله متمرکز بر حل مسیله استفاده می کنند ولی مردان سالمند مجرد، بیشتر از مقابله متمرکز بر هیجان، جلب حمایت اجتماعی و مهار جسمانی استفاده می کنند. بحث و نتیجه گیری بنابراین مردان سالمند مجرد نسبت به مردان سالمند با ازدواج مجدد، آسیب پذیری بیشتری دارند و افزایش سلامت روان آنان باید مورد توجه قرار گیرد.

زمینه و هدف مطالعات ملی شیوع مشکلات پوستی در جامعه ایرانی بسیار محدود است. هدف این مطالعه، تعیین شکایات پوستی مردان میانسال/سالمند بود. روش اجرا در این مطالعه مقطعی، 1419 مرد بالای 35 سال از 32 استان به صورت فراخوان شرکت کردند. اطلاعات جمعیت شناختی، سابقه بیماری زمینه ای و وجود مشکل/بیماری پوستی، توسط متخصصین پوست جمع آوری شد. شرکت کنندگان ازنظر وجود شکایت پوستی (خارش، سوزش، خشکی پوست، قرمزی، پوسته ریزی و تغییر رنگ پوست)، نوع شکایت، شدت و محل آن در زمان معاینه، ارزیابی شدند. یافته ها حدود یک سوم جامعه (6/31%) بیماری زمینه ای داشتند (449n=). فشارخون بالا، دیابت و اختلال اعصاب و روان، شایع ترین بیماری ها بودند (7/79%). شیوع شکایات پوستی در مردان میانسال/سالمند 2/24% بود (344n=). شایع ترین شکایات پوستی به ترتیب مربوط به خارش 207 نفر (2/60%) (6/14% کل) و خشکی پوست 80 نفر (3/23%) (6/5% کل) ابراز شد و اکثرا بیش از یک شکایت پوستی 6/75% را گزارش کردند (260n=). مصرف کورتیکواستروییدها در 3/7% جامعه موردمطالعه ابراز شد (103n=) و مصرف نوع خوراکی 5/4% بیشتر بود (64n=). اکثر شکایات پوستی از نوع خفیف 3/59% (204 مورد) و موضعی 4/58% (201 مورد) بود. شکایات پوستی به طور معناداری با مواجهه شغلی (01/0=P)، سطح تحصیلات پایین تر (05/0=P) و مصرف کورتیکواسترویید در کل (001/0>P) و هر دو نوع خوراکی (02/0=P) و موضعی (001/0>P) در ارتباط بودند. نتیجه گیری شکایت پوستی یک شکایت شایع بین جامعه مردان میانسال و سالمند ایرانی بود. شایع ترین شکایت پوستی در این جامعه، خارش و خشکی پوست و از نوع خفیف و موضعی بود.

مقدمه: متوسط طول عمر در قرن اخیر در حال افزایش می باشد و در حال حاضر، حدود %7 از جمعیت دنیا را افراد بالای 65 سال تشکیل می دهند. تداوم و نگهداری سطح بالای کیفیت زندگی با افزایش سن از جمله نگرانی های بهداشت عمومی می باشد. در همین راستا افزایش کیفیت و سال های زندگی توام با سلامت از اهداف مهم انسان سالم تا سال 2010 می باشد. مواد و روش ها: این مطالعه یک مطالعه مداخله ای برای ارزشیابی تاثیر مداخله آموزشی در ارتقا کیفیت زندگی سالمندان ساکن آسایشگاه کهریزک می باشد. در این مطالعه یک نمونه 60 نفری از سالمندان سنین 60 تا 85 پرسش نامه SF-36 را قبل و ده هفته پس از مداخله تکمیل نمودند. پایایی پرسش امه با استفاده از روش بازآزمایی سنجیده شد. نتایج با استفاده از آزمون t و کای - دو تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، مداخله آموزشی تاثیر معناداری در تمام ابعاد کیفیت زندگی از قبیل: عملکرد جسمانی (P<0.05)، محدودیت نقش جسمانی (P<0.00001)، درد بدنی (P<0.001)، سلامت عمومی (P<0.01)، نیروی حیاتی (P<0.008)، عملکرد اجتماعی (P<0.001)، محدودیت نقش روانی (P<0.00001) و سلامت روان (P<0.03) داشته است. نتیجه گیری: برنامه های آموزش بهداشت تاثیر مثبتی در ارتقا کیفیت زندگی دارند. بنابراین توصیه می گردد برنامه آموزش بهداشت را در مداخلات ارتقا کیفیت زندگی به کار بندیم.

هدف: با افزایش سن، سالمندان دچار اختلالات شناختی نظیر کاهش حافظه به عنوان یک فرایند طبیعی می شوند. بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی یک دوره تمرینات ورزش مغزی بر حافظه کاری مردان سالمند بود. روش شناسی: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. شرکت کنندگان شامل 30 مرد سالمند بوده که به صورت دردسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 15 نفری تجربی (میانگین سنی: 41/4± 85/76 سال) و کنترل (میانگین سنی: 24/3± /08/77 سال) قرار گرفتند. شرکت کنندگان آزمون پاسخ دهی رقمی را برای ارزیابی حافظه کاری در مراحل پیش آزمون و پس آزمون انجام دادند. گروه تجربی طی هشت هفته، هفته ای دو مرتبه و هر جلسه 30 دقیقه به اجرای تمرینات ورزش مغزی پرداختند. داده ها به وسیله آزمون تحلیل واریانس مرکب در سطح معناداری 05/0≥ P در نرم افزار SPSS22 تحلیل شد. نتایج: نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب نشان داد که تعامل دوگانه معنادار است (0001/0=P). در ادامه، نتایج آزمون های تی مستقل و وابسته نشان دادند که گروه تجربی نسبت به گروه کنترل دارای عملکرد معنادار (0001/0=P) بهتری در مرحله پس آزمون بوده و از پیش آزمون تا پس آزمون پیشرفت معناداری (0001/0=P) داشته اند. نتیجه گیری: با توجه به یافته های حاضر، به مربیان و شاغلین در امر سالمندان پیشنهاد می شود برای بهبود حافظه کاری از این روش جدید تمرینی استفاده کنند.

مقدمه: با افزایش سن، سیستم ایمنی کاهش می یابد. بهبود عملکرد ایمنی در سالمندان از طریق فعالیت ورزشی نقش مهمی در سلامت سالمندان دارد. هدف از مطالعه حاضر تعیین اثر دوازده هفته تمرینات پیلاتس بر روی نشانگرهای سیستم ایمنی در مردان سالمند بود. روش کار: در این مطالعه نیمه تجربی، تعداد 22 تن از مردان سالمند با میانگین سنی (81/2 ± 76/65) سال، به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی و مساوی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرین پیلاتس به مدت 12 هفته، سه روز در هفته به مدت 60 دقیقه انجام شد. شدت تمرین توسط "رتبه بندی فشار درک شده" (RPE: Rating of Perceived Exertion)، کنترل شد. قبل و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی، مونوسیت ها، نوتروفیل ها و لنفوسیت ها اندازه گیری شدند روایی محتوا و پایایی از طریق آلفای کرونباخ محاسبه شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه 23 استفاده شد. یافته ها: 12 هفته تمرین پیلاتس، موجب افزایش معنی دار سطح مونوسیت ها (001/0= P، 87/315=F) (21/18 درصد) و کاهش معنی دار نوتروفیل ها (001/0= P، 57/56=F) (65/5 درصد) و لنفوست ها (001/0= P، 26/31=F) (33/5 درصد) در گروه تجربی نسبت به کنترل شد (05/0˂ P). نتیجه گیری: تمرینات پیلاتس به مدت نسبتا طولانی می تواند برای تحریک و تغییر شاخص های سیستم ایمنی در سالمندان موثر باشد. پیشنهاد می شود سالمندان برای تقویت سیستم ایمنی و ارتقاء سطح سلامتی خود از این نوع تمرینات استفاده نمایند.